|
| |
| Recensie - Galactic Taz Ball |
 Galactic Taz Ball |
 Producent: Way Forward |
Publisher: Warner Bros. |
Online: Nee |
| Genre: Action |
Aantal spelers: 1 |
Release: 2010-05-00 |
 Geplaatst op Donderdag 29 juli 2010 00:03 door Quint
Galactic Taz Ball
Mijn favoriete Looney Tune is altijd Taz geweest. Op kermissen wilde ik altijd Taz-knuffels, ik had een paar Taz T-shirts die ik graag droeg en hetzelfde gold voor petjes met dit bruine beest erop. Eén van mijn favoriete Game Boy games was Taz-Mania en dat was niet dankzij de gameplay of andere zogenaamde hoogstandjes, maar door het hoofdpersonage Taz. Ik was dan ook in mijn nopjes toen Galactic Taz Ball op de Nintendo DS werd aangekondigd en een degelijke game leek te worden.
Bij het opstarten van de game hield ik in het achterhoofd dat dit spel mogelijk voor kinderen bedoeld zou zijn. Zo’n kindje als ik vroeger was: een jaar of zes, fan van de Tazmanian Devil en iemand die een spel met Taz erin sowieso al leuk vindt. Toch is het lastig om de knop volledig om te zetten en daardoor ergerde ik me al gauw aan het suffe verhaal. In een animatie-filmpje zag ik hoe stukjes land door Marvin the Martian de lucht in werden geheveld. Het nut hiervan? Geen idee. Taz liep toevallig op zo’n stukje land en belandde op deze manier hoog in de lucht. Aan jou als speler de taak om Taz terug naar beneden te krijgen en om Marvin the Martian in de tussentijd te verslaan.
 
Hoog in de lucht
De game houdt een cameraperspectief aan dat lichtelijk schuin op Taz neerkijkt. De overzichtelijkheid is goed en de omgevingen ogen kleurrijk. De platformen waar je je op bevindt, zijn in net 3D weergegeven en Taz zelf ziet er ook prima uit. Het wordt nergens hoogstaand of gedetailleerd, maar het ziet er meer dan acceptabel uit voor DS-begrippen. De platformen zweven in de lucht en hangen daarmee boven een achtergrond. De achtergrond bestaat uit één groot plaatje waar je, indien je verder komt in een level, langzaam overheen beweegt. Het oogt wellicht karig, maar het is functioneel en je zult nooit in de problemen komen met het onderscheiden van objecten. Het type achtergrondplaatje is afhankelijk van de wereld waar je in zit. In totaal zijn er vijf werelden met ieder een eigen thema. Zo is daar een bosthema, een vuurthema, een ijsthema, een woestijnthema en een junglethema. Iedere wereld kent vijf levels, maar je hoeft er maar drie te halen om bij de hoofdbaas te komen. In totaal moet je dus achttien levels voltooien om het spel uit te spelen en dit is niet bijster veel. Ware het niet dat het tussendoor best lastig kan worden…
 
Keep rolling, rolling, rolling, rolling!
Galactic Taz Ball kent een unieke benadering qua besturing. Je loopt niet met de vierpuntdruktoets en beweegt Taz ook niet voort door hem de weg te wijzen met de stylus. In plaats daarvan bevindt zich op het touch screen een grote trackball. Je dient over deze bal te wrijven met de stylus en Taz op deze wijze zijn richting aan te geven. Op het begin is dit enorm wennen en is het net alsof je weer op de Philips CD-i aan het spelen bent, maar op den duur werkt dit werkelijk waar fantastisch. Op de één of andere manier is Way Forward er in geslaagd om de perfecte besturing te vinden voor Taz. Bij het constant wrijven in een bepaalde snelheid, zal de Tasmaanse duivel veranderen in zijn bekende wervelwind-gestalte. Door de zeer precieze registratie van de richting die met de trackball wordt doorgegeven, kun je op hoge snelheid met finesse langs diverse obstakels manoeuvreren. Op het begin van de game is hier vrijwel geen sprake van - en dat is jammer -, maar als je eenmaal in wereld drie zit, zijn er levels die je wel achttien keer opnieuw moet doen. De uitdaging zit hem onder andere in diverse vijanden die in de weg lopen, zeer smalle paadjes waar je heel precies over heen moet rollen, platformen die in en uit schuiven, vallende ondergronden en grote balkettingen die je van de platformen proberen af te walsen. Galactic Taz Ball is echter wel het type game dat je, wanneer je een bepaald obstakel perfect overwint, in één sleur door laat gaan naar de volgende. Zo verschijnen diverse platformen precies wanneer je met Taz aan komt geraasd en verdwijnen ze weer vlak achter je. Eén foutje en je kunt het stuk opnieuw doen. Een level foutloos halen is op een gegeven moment vrijwel onmogelijk.
 
Onvergeeflijk
Een onvergeeflijk aspect hierbij zijn de checkpoints. Deze zitten nogal oneerlijk verdeeld, waardoor bij het maken van een fout de kans groot is dat je een bijzonder lastig punt opnieuw moet doen. Taz heeft drie hartjes en kan hierdoor drie keer geraakt worden voordat hij dood gaat en terug naar een checkpoint wordt verplaatst. Van het veld vallen en geraakt worden door een vijand snoept ieder één hartje van de Looney Tune af en laat je in principe verder gaan op de plek waar het ongeval gebeurde. Het aantal hartjes klinkt wellicht ruim, maar geloof me: Galactic Taz Ball is op den duur enorm uitdagend. Gelukkig heb je een flink aantal levens tot je beschikking en kun je deze eventueel gemakkelijk aanvullen in eerdere levels. Er gebeurt echter niets wanneer je geen levens meer hebt: het totaal wordt gereset naar drie waarna je het spel zonder problemen kunt voortzetten.
Eén van de gemakkelijkste levels, maar het idee is hopelijk duidelijk
Niet perfect
Helaas is het niet allemaal rozengeur en maneschijn. Zo is er een gigantische combo-breaker te vinden in de ‘ondergrond’-gedeeltes. Voordat je een checkpoint kunt activeren, zul je in een gat moeten vallen. Dit gat brengt je naar een compleet nieuw gameplay-mechaniek van de game, onder de grond. Taz is om onbekende reden geblindeerd en je aanschouwt hem in een zijaanzicht. Het is aan jou de taak om hem op het touchscreen de goede richting op te laten lopen. Dit doe je door te tikken met het touchscreen. Indien je Taz aanraakt, begint hij automatisch te lopen. Wil je hem laten stoppen, dan tik je hem nog een keer aan. Wil je hem van richting laten veranderen, dan zal hij stil moeten staan waarna je hem met de stylus een bepaalde kant opschuift. Deze besturing in combinatie met het aangeven van de richtingen van diverse loopbanden, windblazers, kanonnen en andere ongein, werkt vervelend. Het is niet leuk om te doen en het doet afbreuk aan het geheel. Daarnaast was mij de plek van deze levels in het verhaal geheel onbekend, waardoor het allemaal nog onwenniger aanvoelde.
Een ander punt van irritatie was te vinden in de bossfights: Marvin the Martian komt vijf maal terug in een bepaalde robotvorm, maar moet elke keer op vrijwel exact dezelfde manier verslagen worden. Verdere frustraties: de vijanden in de levels oogde behoorlijk inspiratieloos en waren qua variatie op één hand te tellen. Daarnaast werkte het geluid met bijbehorende geluidseffecten op de zenuwen. De achtergrondliedjes zijn vervelend en Taz zijn bekende tong-geluid is voor één keer leuk, maar niet wanneer je precies hetzelfde geluid meerdere malen in een level hoort.
 
Kort
Ondanks deze tekortkomingen, blijft Galactic Taz Ball interessant. De levels in de ‘bovenwereld’ zijn enorm amusant en nemen gelukkig zo’n 80% van de game in beslag. Helaas kent de game enkel een singleplayer-modus en is er na het uitspelen van de game vrij weinig te doen. Doordat je bepaalde levels ongetwijfeld een aantal keren opnieuw zult moeten doen, wordt de uiteindelijke speelduur opgerekt naar zo’n uurtje of vijf. De game daagt je daarbij uit om in elk level een aantal gouden vogels te vinden. Deze gouden vogels zijn vaak via een omweggetje te pakken, maar dit aspect is enkel interessant voor de verzamelgek. Mocht je meer een snelheidsfreak zijn, dan kun je de vooraf gezette recordtijden proberen te verbreken, maar ook deze toevoeging voelt aan als een gevalletje ‘bij gebrek aan beter’. Meer levels of een extra modus om het spel langer interessant te houden, waren geen overbodige luxe geweest. Het gameplay-principe voelt werkelijk waar erg fris aan en mocht daarom best vaker langskomen.
 
Conclusie
Galactic Taz Ball is misschien wel dé underground-game van 2010. De game kent op den duur ongelooflijk veel uitdaging en kent een zeer unieke invalshoek qua besturing: het schuiven met de stylus over een trackball. Het klinkt wellicht onwennig, maar werkt in de praktijk perfect. De levels zien er functioneel uit en de graphics zijn in het algemeen absoluut DS-waardig. Mindere kanten aan de game zijn te vinden bij de magere bossfights, het vage verhaal, de weinig variatie in vijanden, het irritante geluid, de oneerlijke plaatsing van de checkpoints, het langzaam op gang komen van de uitdaging, de ondergrondlevels en de korte speelduur. Dat dit laatste punt een kritiekpunt is, is in dit geval een compliment. Galactic Taz Ball voelt fris en zelfs lichtelijk revolutionair aan. Meer levels en wat meerdere modes waren echter meer dan welkom geweest. Mocht je op zoek zijn naar een DS-game die in deze laatste levensmaanden van de Nintendo DS voor verfrissing en vernieuwing zorgt, dan is Galactic Taz Ball absoluut een titel die je niet wil missen. Onverwacht een enorm vermakelijke game!
| |
|
|
 |
|
dennix
| |
Geplaatst op Donderdag 29 juli 2010 00:23
Zo onverwacht!
Deze vis ik absoluut eens uit de budgetbak. 
|
|
 |
|
Richjuh
| |
Geplaatst op Donderdag 29 juli 2010 01:14
Iedereen was vroeger wel fan van Taz, het stikte 15 jaar geleden van de Taz merchandise. Score is wel zeer onverwacht.
|
|
 |
|
Gatygun
| |
Geplaatst op Donderdag 29 juli 2010 01:20
wou al zeggen, had het spel ook omdat taz gewoon taz was haha. Dit lijkt me een erg vermakelijke game. ga hem zeker toevoegen aan me collectie.
|
|
 |
|
NAGILUM
| |
Geplaatst op Donderdag 29 juli 2010 01:54
Eigenwijze review. Mij heb je als lezer definitief benieuwd gemaakt naar de game door hem te betitelen als ´misschien wel de underground game van 2010´.
De gameplay ziet er in het Youtube-fragmentje uit als een kruising tussen Monkey Ball en Klonoa, reden genoeg voor een platformliefhebber om m te checken lijkt me!
|
|
 |
|
Snader
| |
Geplaatst op Donderdag 29 juli 2010 07:21
Als de besturing on zijn eentje opweegt tegen 8 punten nadelen, dan ben ik ook wel benieuwd. Maar hoe een spel met 2x50, een 82 en een 85 een 80 als totaalscore kan hebben is mij een raadsel.
Btw Quint, je beloofde ons maandag dat dinsdag de hands-on van Skyward Sword op de site zou staan. Het is inmiddels alweer donderdag en ik heb hem nog niet gezien. What gives?
|
|
 |
|
Quint
Redactie | |
Geplaatst op Donderdag 29 juli 2010 12:13
Er is besloten om de The Legend of Zelda: Skyward Sword hands-on ietwat op te schuiven. Naar verwachting zullen twee andere redactie-leden de game vandaag ook spelen en dan kunnen ook zij hun mening kwijt in het artikel.
Verder zijn de eindcijfers bij de recensies geen gemiddelde.
|
|
|
|
Gatygun
| |
Geplaatst op Donderdag 29 juli 2010 12:16
ja het zou toch echter zo rond de 66-67% moeten zitten het gemiddelde lijkt me.
Misschien dat hij het geluid en replay te zwaar vondt wegen als cijfers wat een niet realistische cijfer weergaf aan het einde.
er zit verschil in wat jij het spel zou geven als een gemiddelde en als wat de cijfers weergeven.
echter als dit het geval is, geeft dit aan dat de 4 aandachts punten die worden becijfert samen een niet realistische manier van gemiddelde game beoordeling geeft. Het is verstandig om nog wat extra kopjes aan toe te voegen.
Kan ook gewoon een typ fout zijn.
|
|
 |
|
Jack the ...
| |
Geplaatst op Donderdag 29 juli 2010 12:59
weging is een factor die op deze website meespeelt, dat is al vaak bij reviews hier herhaald.
|
|
 |
|
Jerone
| |
Geplaatst op Woensdag 25 augustus 2010 00:22
Er wordt niet eens gerekend met die punten. Het is gewoon een overall score, een apart pUnt.
|
|
|
|
| Screenshots van deze game |
|
|
|
|
|
